Persoonlijk verhaal over adoptie van David Paul Peters | De Nieuwe Maan
Articles Blog

Persoonlijk verhaal over adoptie van David Paul Peters | De Nieuwe Maan

August 18, 2019


Ik wil nu iets gaan vertellen over mijn persoonlijk
leven. En hoe ik adoptie ervaar. Mijn leven zoals ik nu leef met al m’n vrienden,
werk, luxe en plezier.. startte op 8 april 1990. In ‘t weeshuis Maria Angelina, ergens in Brazilië. Van mijn eerste vijf levensmaanden weet ik
niets. De verhalen startten dus op 8 april. De dag dat ik voor het eerst in de ogen
keek van Nel Peters, mijn adoptiemoeder. Vanaf nu is dit mijn mama. Het eerste verhaal dat mama met me kan delen
gaat over deze dag. Ze heeft ‘t me al honderd keer verteld. En toch.. ‘t verveelt nooit. Dit is namelijk het eerste verhaal dat iets
zegt over wie ik ben. Toen m’n ouders het weeshuis inliepen om mij
te ontmoeten, riepen alle kinderen: ‘papa mama, papa mama.’ Alsof ze smeekten om een nieuwe toekomst. Een toekomst die ik heb gekregen. Deze kinderen fascineren me. Duizend maal heb ik me afgevraagd: wat is
er met ze gebeurd? Zijn ze ook in Nederland terechtgekomen? Ik kwam tercht in een dorpje in Brabant. Met twee witte Limburgse ouders, een zwarte
broer en zus uit Sri Lanka. En het gezin is compleet als m’n jongste broertje
Paulo naar Nederland vliegt. Ieder uit een andere moeder, allen uit verschillende
landen. M’n broertje in een rolstoel. Je kunt je voorstellen wat voor bezienswaardigheid
we waren in ons dorp. Als kind speelde adoptie bijna geen rol. Soms moest ik aan een vriendje uitleggen dat
ik geen buikkind, maar een vleigtuigkind was. And that’s it. Dat veranderde in m’n pubertijd. Ik worstelde met m’n identiteit. Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? En adoptie vond ik stom. Gewoon stom. Ik kon geen enkel andere… maar sorry ik
struikelde. Maar ik kon wat geen enkel andere puber kon. Ik kon tegen mijn moeder zeggen: jij bent
mijn moeder niet. Ik ben er niet trots op. Maar het was eigenlijk best handig. Deze week kreeg adoptie voor mij ineens een
nieuwe lading. Papieren die zijn vervalst. Kinderhandel. Geroofd. De gesprekken die we net aan tafel hebben
gevoerd. Ik heb met al deze mensen ook veel gesprekken
gevoerd. En dat raakte me. Nou ja, het is gewoon keihard om niet te weten
hoe je leven gestart is. En toch wil ik heel graag me uitspreken. Over wat adoptie mij heeft opgeleverd. Adoptie heeft me namelijk een toekomst gegeven. En misschien wel het allerbelangrijkste: een
familie waar ik m’n levenlang van houd. En dit zijn we. Mama staat er niet op want ze maakt meestal
de foto. Maar dit is wat er van ons is terechtgekomen. Dankjewel.

Only registered users can comment.

  1. Proficiat David Paul met je TV-debuut. Dit verhaal en voordracht, persoonlijk, indringend en overtuigend vraagt om een vervolg. Succes.  Jan Smeets, Ommel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *